સ્વાભિમાન અને સંસ્કારોની આત્મખોજ પ્રત્યે જાગૃતિ લાવતો આ બ્લોગ સમગ્ર પાલીવાલ બ્રાહ્મણ સમાજ અને દરેક સનાતની પરિવારો માટે એક આંખ ઉઘાડનારો વિચાર-મંથન છે.

આપણે કોણ હતા અને આજે ક્યાં જઈ રહ્યા છીએ?

(પાલીવાલ બ્રાહ્મણ સમાજ અને સમગ્ર બ્રાહ્મણ કુળ માટે એક આત્મચિંતન)

જ્યારે ઇતિહાસના પાના ઉથલાવીએ છીએ, ત્યારે પાલીવાલ બ્રાહ્મણ નામ સાંભળતાં જ છાતી ગર્વથી ફુલાઈ જાય છે. આ એ સમાજ છે જેના પૂર્વજોએ પોતાની આબરૂ, ધર્મ અને કુળદીકરીના સન્માન ખાતર એક જ રાતમાં કુલધરા સહિત ૮૪ સમૃદ્ધ ગામડો અને અબજોની સંપત્તિ પર ઠોકર મારી દીધી હતી. પરંતુ સાલમ સિંહ જેવા અત્યાચારી સામે પણ ન ઝૂકનારો એ સ્વાભિમાની સમાજ આજે ક્યાંક પોતાની જ અજ્ઞાનતા અને અતિ-આધુનિકતાના નામે પોતાના સંસ્કારોનું હનન થતું જોઈ રહ્યો છે.

આજે જ્યારે સમાજની અમુક દીકરીઓ ધર્મ, સંસ્કાર અને પોતાના રક્તની મર્યાદા ભૂલીને વિધર્મી કે વિજાતીય સંબંધોમાં વહી જાય છે, ત્યારે માત્ર એક દીકરી જ નથી જતી, પણ તેના પૂર્વજોનું બલિદાન, પિતાની પાઘડી અને માતાની લાજ પણ ધોવાઈ જાય છે.

દોષ કોનો? દીકરીનો કે મા-બાપના છૂટા દોરનો?

દીકરી ખોટા રસ્તે જાય ત્યારે સમાજ તેને દોષ આપે છે, પરંતુ વાસ્તવિકતા એ છે કે પ્રથમ દોષ માતા-પિતા અને ઉછેરનો છે.

1. અતિશય સ્વતંત્રતા કે સંસ્કારનો અભાવ? દીકરીને ભણાવો, સક્ષમ બનાવો, પ્રગતિના શિખરે પહોંચાડો — તેમાં કોઈ વાંધો નથી. પણ એ સ્વતંત્રતા સાથે "ધર્મ અને કુળ મર્યાદા"ના સંસ્કાર આપવાનું ભૂલી જવાય છે.
2. 
   
3. જ્યારે મા-બાપ જ આંખ આડા કાન કરે: "મારી દીકરી તો બહુ સમજુ છે" એવા અંધવિશ્વાસમાં રહીને જ્યારે માતા-પિતા ખુલ્લો દોર આપે છે અને દીકરીના ખોટા નિર્ણયને પણ પીઠબળ આપે છે, ત્યારે સમાજ માટે એ મોટો ઝટકો બને છે.
4. 
   
5. દેખાદેખીનું દૂષણ: એક ઘરની દીકરી ખોટો રસ્તો પકડે અને તેના પરિવારને સમાજ તરફથી કોઈ રોકટોક કે શરમનો સામનો ન કરવો પડે, ત્યારે બીજી બાળકીઓ માટે પણ એ જ ખોટો રસ્તો સરળ બની જાય છે.
6. 
   

સમાજના અગ્રણીઓ અને વડીલો માટે ચેતવણીનો ઘંટ

માત્ર વાર્ષિક સ્નેહ મિલન યોજવા કે મંચ પરથી ભાષણો આપવાથી સમાજ નહીં બચે. સમાજના ટ્રસ્ટીઓ, અગ્રણીઓ અને વડીલોએ હવે જાગવું પડશે:

૧. કૌટુંબિક અને ધાર્મિક શિક્ષણ: બાળકોને નાનપણથી જ આપણા કૌટુંબિક મૂલ્યો, પાલીવાલ સમાજનો ત્યાગનો ઇતિહાસ અને કુલદેવી માતા રુકમિણી પ્રત્યેની આસ્થાનું જ્ઞાન આપો.

૨. માતા-પિતાનું કાઉન્સેલિંગ: સમાજના મંચ પરથી એવા માતા-પિતાને સ્પષ્ટ ટકોર કરવાની જરૂર છે જેઓ પોતાના બાળકોના વિજાતીય કે વિધર્મી સંબંધોને પ્રોત્સાહન આપે છે.

૩. કડક સામાજિક નીતિઓ: જો આપણે આપણા જ રક્ત અને સંસ્કારોનું રક્ષણ નહીં કરી શકીએ, તો ભવિષ્યમાં "પાલીવાલ બ્રાહ્મણ" કે "શ્રેષ્ઠ બ્રાહ્મણ" જેવા શબ્દો માત્ર ચોપડાઓમાં રહી જશે.

દીકરીઓને એક નમ્ર અપીલ

જે માતા-પિતાએ તમને નવ મહિના ગર્ભમાં રાખીને પોતાના સુખોનો ત્યાગ કરીને ઉછેર્યા છે, જે પૂર્વજોએ પોતાની પુત્રીઓના સન્માન માટે પોતાના ઘર-બાર છોડી દીધા હતા — માત્ર ક્ષણિક આકર્ષણ કે મોહમાં આવીને એ બાપની પાઘડીને ધૂળમાં ન મેળવો. પ્રેમ એ ક્યારેય પોતાના સંસ્કારો અને પરિવારના બલિદાનની બલિ ચડાવીને ન થઈ શકે.

જો આજે પણ સમાજ અને પરિવાર નહીં જાગે, તો આવનારી પેઢી આપણને ક્યારેય માફ નહીં કરે. હજુ પણ સમય છે — મા-બાપ પોતાની શિસ્ત પાછી લાવે, દીકરીઓ પોતાના ધર્મ અને કુળનું સન્માન સમજે અને સમાજના મોભીઓ આગળ આવીને યોગ્ય માર્ગદર્શન આપે.

( Darshan Pandya )